Milaan San Remo is doorgaans een koers van de ervarenheid. Er zijn weinig jonge renners, die de afstand van 300 km al goed kunnen verteren. Hoe groot het talent ook is, de wetten van het wielrennen staan haar zelden toe om meteen een hoofdrol te vervullen in de Primavera. Het bevestigt de grootste prestatie van Niccolo Bonifazio afgelopen zondag. 21 jaar is de jonge Italiaan nog maar, het weerhield hem er niet van om bij zijn debuut gelijk vijfde te worden. Ter vergelijking: supertalent Peter Sagan eindigde in 2011 op vergelijkbare leeftijd als 19de. Toch hoorde ik niemand de prestatie van Bonifazio benadrukken. De Italiaan is sowieso niet het meest besproken talent van het peloton. Waar ik de afgelopen jaren al grootste toekomstvoorspellingen heb gehoord over Caleb Ewan, bleef het over Bonifazio vaak stil. In zijn eerste jaar pakte hij vorig seizoen toch vijf overwinningen. Er zijn renners, die daar tien jaar over doen. Natuurlijk was de etappezege in de Ronde van Japan en de drie etappes in de Tour du Hainan, niet in een bijzonder deelnemersveld. Maar hij klopte toch rappe mannen als Jonathan Cantwell, Moreno Hofland en Wouter Wippert. De Coppa Agostino was tot dit jaar zijn grootste zege. In Italië wordt er altijd op het scherpst van de sneden gekoerst. Dit jaar schreef hij de Grand Premio Lugano op zijn naam. Hij was de jongste winnaar ooit in de 34-jarige geschiedenis van de Zwitserse koers. Het parcours is niet bepaald vlak te noemen en kent verschillende heuvels in de finale. Het onderstreept de kwaliteiten van het talent van Lampre-Merida. Hij is snel in massaspurts en nog sneller als het lastig wordt. Dat zijn twee kwaliteiten, die je een grote carrière kunnen gaan bezorgen. Zijn koersstijl is vergelijkbaar met die van Oscar Freire, zijn ambities ook. Ooit wilt hij Milaan San Remo en het WK winnen. Als hij hard blijft werken, zullen deze dromen ooit werkelijkheid kunnen gaan worden.

 

0 Comments

You can be the first one to leave a comment.

Leave a Comment